Hér er einn sem löngu er farinn í pottinn Stafnes KE 130 en upphaflega hét hann Sigurborg SI 275 smíðaður í Hollandi árið 1965 og átti sér tvo bræður Óskar Halldórsson RE og Gjafar VE.
Hér er ein af honum þegar hann hét Sigurfari ÓF 30 frá Ólafsfirði. En einig bar hann nöfnin Freydís AK, Hrönn VE, Andvari VE, og Friðrik Sigurðsson ÁR en undir því nafni var hann yfirbyggður og sett á ný brú, en það var gert árið 1982..
Hér er ein frá Gústa Óskars. En þetta eu bátar Einars ríka Sigurðssonar, frá vinstri talið Freyja VE 260, Týr VE 315, Frigg VE 316, Nanna VE 300 og Óðinn VE 317. Á þessum tíma hefur Einar sótt mikið í goða fræðina varðandi nöfn á báta sína. Einig átti Einar á þessum tíma bátana Njörð, Þór, Frey og Braga.
Hér er önnur eyjan sem lennti líka í þeim Danska potti Suðurey VE 500 smíðuð á Akureyri árið 1973 sem Álsey VE 502 en það voru einu nöfnin sem báturinn bar. Eitt systurskip átti hún sem var eins í alla staði en það var Bjarnarey VE 501 en báðir voru þeir smíðaðir fyrir Einar ríka Sigurðsson útgerðarmann. Sennilega eru þetta síðustu bátarnir sem smíðaðir voru á Akureyri með gömlu gerðina af rassi en þeir sem á eftir komu voru allir með gaflrassa.
Hér er ein af Heimaey VE 1 en þessi Boizenburgari hét aðeins tveimur nöfnum á tæplega 40 ára ferli sínum en fyrra nafnið var Náttfari ÞH 60. báturinn endaði svo í Danska pottinum í Grenaa eins og svo margir aðrir. einhverra hluta vegna þá var þessi A Þjóðverji með brettara stefni upp á við heldur en hinir 17 bræðurnir og sást það vel þegar þeir lágu margir saman við bryggju
Í gær var skrifað undir sölu á Stíganda VE 77 ásamt öllum veiðiheimildum til Vinslustöðvar Vestmannaeyja hvort skipið verður gert út áfram á vegum nýrra eigenda veit ég ekki.
Stígandi var smíðaður í Póllandi árið 1988 og hét nýr Emma VE 219 og var hún lengd árið 1999.
Þau nöfn sem báturinn hefur borið eru auk Emma VE 219, Háey VE 244, Dala Rafn VE 508 og núverandi nafn Stígandi VE 77.
Um kvöldmatarleitið í gær sigldu hér inn á höfnina tvö 50 ára eikarskip sem bæði voru smíðuð á Akureyri á sínum tíma. Ég fór um borð og hitti áhfnarmeðlimi sem sýndu mér skipin að innan sem eru glæsileg í alla staði. Hér í Vestmannaeyjum er litill sem engin áhugi fyrir varðveislu svona skipa með það að leiðarljósi að þau séu notuð í stuttar siglingar hér kring um Eyjar enda er það besta sem hægt er að gera fyrir svona skip hafa þau í notkun. En hér eru nokkrar myndir sem ég tók í gærkvöldi.
Knörrinn fyrsti báturinn sem hóf hvalaskoðun frá Húsavík en þær hófust árið 1995 á vegum Norðursiglingar í dag er fjöldinn allur af bátum í þessum bransa og mest á Húsavík en Reykjavík hefur á undanförnum árum boðið upp á svona siglingar með vaxandi eftirspurn.
Húni II er í dag stærðsta eikarskipið sem enn er til í landinu en hann var smíðaður á Akureyri árið 1963
Hér er ein gömul frá Torfa Haralds og sjást þarna við bryggjuna Halkion VE 205 og Huginn II VE 55 og næst okkur er Lundi VE 110 sá sem endaði í hafnargarðinum eftir að hann fékk drauganet í skrúfuna á útleið út úr höfnini
Set hér inn eina mynd af Gígju VE 340 sem upphaflega hét Kristján Valgeir GK 575 skipið var smíðað í Harstad í Noregi árið 1966. seinna bar hann svo númerið NS 150 enn seinna hét hann svo Grindvíkingur GK 606 og Gígja RE 340 og VE 340. Skipið var tvílengt fyrst árið 1976 og var þá líka byggt yfir dekkið seinni lengingin var svo árið 1979. Síðasta nafnið sem skipið bar var svo Stakkanes IS 848. Hann endaði lífdagana í Noregi en þangað fór hann á vegum björgunnarmanna vegna Guðrúnar Gísladóttur KE. Alltaf þótti mér Gígjan fallegra skip en systurkipið Jón Garðar GK seinna Sæbjörg VE kanski vegna þess að brúin fór betur Gígjuni.
Tók þessa syrpu um daginn í Grindavík af Halldóru GK 40. Ekki er þetta nú fegursta fley sem ég hef myndað en báturinn var smíðaður í Hveragerði já Hveragerði árið 1987 sem Þórunn RE síðan bar hann nöfnin Hrefna RE, Hrefna HF og svo Halldóra GK. Báturinn er smíðaður úr áli og var hann lengdur árið 1989 og er mældur í dag rúmm 18 tonn.
Surtsey VE 2 Akureyrarsmíði frá árinu 1972. hann var yfirbyggður árið 1980. Báturinn hét svo Stokksey ÁR 50 frá árinu 1982 og frá árinu 1992 heitir hann svo Aldey ÞH 110. Hann er seldur úr landi til Skotlands árið 1996 þar var hann gerður út en sökk að endingu.
Hér er syrpa frá Sissa Þórarinns af Hval 9 þar sem hann er í stóra slippnum í Reykjavíkþessa dagana og er skipið að fá sveringu fyrir komandi sumarvertíð. Svo er það spurning hvort Hvalur 8 verði ekki tekinn líka í smá upplyftingu fyrir hvalvertíðina.
Hvalur 9 er smíðaður í Noregi árið 1952 og er því orðinn sextugur hann er búinn 1900 hestafla 4 þjöppu gufuvél en þess má geta að nýsköpunartogararnir okkar voru með 3 þjöppu 1000 hesta gufuvél. Svo mikið er aflið í Hval 9 sem allur er mjög flottur að innan og safngripur mikill í orðsins fyllstu.
Hér er ein af gömlu Smáey VE 144. Þessi var smíðaður á ísafirði árið 1982 sem Guðlaugur Guðmundsson SH 97 og var hann fyrst gerður út frá Ólafsvík einn fyrstu alvöru trollpungana sem gerðir voru út hérlendis. Smáeyjar nafnið fær hann svo árið 1982 svo hann var ekki lengi í Ólafsvík. Báturinn var lengdur á Seyðisfirði árið 1998 og seldur til Reykjavíkur um 2002 og fær þá nafnið Björn RE 79 ekki stoppaði hann lengi í Rvk því ári seinna er hann orðinn Þorvarður Lárusson SH 129 frá Grundarfirði. Hann er búinn að liggja lengi verkefnalaus við bryggju í Grundarfiði og gerir sennilega enn þann dag í dag
Það var alveg ótrúlegt hvað Hilmar Rósmundsson skipstjóri og hans menn fiskuðu á þennan 67 tonna bát og voru alltaf í toppnum á vertíðum hér á árum áður og fóru hátt í 1700 tonn eina vertíðina og held hann hafi verið hæðstur yfir landið árið 1969 en Sæbjörg var lang minnsti báturinn sem var í toppnum enda voru þar mun stærri og nýrri bátar sem flestir voru um 150 til 200 tonn að stærð.
Hér er ein sem tekin var á Siglufirði sumarið 1940 en þarna er Meta VE 236 á landleið með 620 mál af síld sem mundi þá vera um 83 tonn og er það nokkuð góður afli á 36 tonna bát ekki satt ? Skipstjóri þarna var Knud Andersen en hann var afi Sindra Óskarssonar skipstjórans míns á Frá VE 78.
Læt svo eina fljóta hér með af Metu eins og hún leit út í restina en frá árinu 1959 hét hún Haförn VE 23.
Höfundur er að mestu alinn upp á bryggjunum og var oft líflegt þar.Hef alla tíð haft mikinn áhuga á bátum og skipum og hef alla tíð verið til sjós og hóf mína fyrstu vertíð árið 1974 síðastliðin 26 ár hef ég starfað sem yfirvélstjóri á Frá VE78.
